ezels bij mensen 2De eerste bewoners van Bonaire waren de Caiquetio indianen die het eiland vanaf Venezuela bereikten rond 1000 n. Chr. Restanten van deze indianen zijn onder andere te vinden in de vorm van rotstekeningen in de buurt van Onima aan de oostkust van Bonaire. In 1499 landden Alonso de Ojeda en Amerigo Vespucci als een van de eerste Europeanen op Bonaire. Zij namen het eiland voor Spanje in bezit. Omdat Bonaire geen goud had en niet geschikt was voor de landbouw zagen de Spanjaarden geen noodzaak een kolonie te stichten en rekende het samen met Curaçao en Aruba tot de ‘islas inútiles’, useless Islands. De lokale indianen werden afgevoerd om als slaven te dienen in plantages in Zuid-Amerika.

ezels bij mensenIn 1526 introduceerden de Spanjaarden vee op Bonaire. Als gevolg hiervan komen ezels (of buriku) en geiten (of kabritu) er in het wild voor.Volgens een livestocktelling in 1762 waren er 3000-5000 geiten, 2130 ezels, 360 paarden, 107 koeien, 30 kalveren, 234 schapen en 56 lammetjes op Bonaire.Overal waar deze Spanjaarden land veroverde brachten ze vee naar toe. Onder andere naar alle eilanden in het Caribisch gebied zoals Aruba, St Eustatius, St Thomas, St John, Neviss St Croix. Via Mexico werden de ezels door heel Amerika verspreid. In Amerika werden ze veel in de mijnindustrie gebruikt tot daar een einde aankwam. De ezels ontsnapten of werden vrijgelaten, zodat er een gedomesticeerde populatie ontstond. Op de eilanden in het Caribisch gebied werden ze gebruikt als lastdier bij de mensen thuis of in de zoutindustrie zoals op Bonaire. In de Tweede wereldoorlog bevond zich op Bonaire een interneringskamp voor Duitsers en een Amerikaanse basis. Hierdoor maakte Bonaire kennis met autos en tot ongeveer 1950 werden er nog ezels gebruikt daarna werd er steeds meer overgeschakeld naar andere vervoersmiddelen en waren de ezels niet meer nodig en werden ze ”vrij gelaten” op het eiland.

auto versus ezel 1930 op Aruba
Ezel versus auto op Aruba in 1950.

 

 

Hieronder enkele foto’s van het tuig waar men vroeger gebruik van maakte om de ezels hun werk te laten doen,een haak waar de watervaten aan werden gehangen,een paar stijgbeugels die aan het zadel werden gehangen om de ezel te berijden en het bit welk in de mond van de ezel ging om deze te besturen.

 

Ook werden de ezels gebrandmerkt op twee plaatsen met de initialen van hun eigenaar.